Miles de anos de historia
Unha viaxe a través do tempo por estas illas cheas de misterio e tradición
As orixes
O nome das Illas Cíes provén do latín Insulae Deorum (Illas dos Deuses), o que revela a importancia espiritual que tiveron dende a Antigüidade. Os romanos coñecíanas como as illas dos deuses pola súa beleza e a súa situación estratéxica na entrada da ría de Vigo.
Atopáronse restos de castros celtas na illa de San Martiño, o que demostra que o arquipélago estivo habitado dende polo menos a Idade do Ferro. Os romanos tamén deixaron a súa pegada, utilizando as illas como punto de vixilancia e aproveitando os seus recursos pesqueiros.
O xeógrafo romano Plinio o Vello xa mencionaba estas illas nos seus escritos do século I, referíndose a elas como un lugar habitado e coñecido polos navegantes.
Monxes e viquingos
Durante a Idade Media, as illas foron refuxio de monxes e ermitáns que buscaban o illamento para a vida contemplativa. Establecéronse varios mosteiros, entre eles o de San Estevo na illa de Monteagudo e o de San Martiño na illa sur.
Porén, a tranquilidade dos monxes viuse interrompida polas incursións viquingas dos séculos IX e X. Os normandos saquearon os mosteiros en varias ocasións, obrigando aos monxes a fuxir ao continente.
Máis tarde, no século XVI, as illas sufriron o ataque do corsario Francis Drake, que as utilizou como base para lanzar ataques contra Vigo e outras cidades da costa galega.
Protección do paraíso
Ao longo dos séculos XVIII e XIX, as illas foron utilizadas como punto estratéxico militar e de vixilancia costeira. Construíronse varias fortificacións defensivas, algunhas das cales aínda poden verse en ruínas.
En 1980, as Illas Cíes foron declaradas Parque Natural, iniciando así a súa protección oficial. Este foi o primeiro paso para frear a degradación medioambiental e regular as visitas.
O momento máis importante chegou en 2002, cando as illas pasaron a formar parte do Parque Nacional Marítimo-Terrestre das Illas Atlánticas de Galicia, xunto cos arquipélagos de Ons, Sálvora e Cortegada. É o único parque nacional de Galicia.
Unha icona das illas
O Faro de Cíes, situado no cumio da illa Do Faro a 175 metros de altitude, é un dos símbolos máis recoñecibles do arquipélago. Construído en 1853, foi electrificado en 1905 e automatizado nas décadas seguintes.
Dende a súa ubicación privilexiada obtéñense as mellores vistas panorámicas de todo o arquipélago e a ría de Vigo. É o punto final da ruta de sendeirismo máis popular das illas.
Datos sorprendentes
En 2007, o xornal británico The Guardian publicou un artigo no que declaraba a Praia de Rodas como a mellor praia do mundo. Isto disparou o turismo internacional cara ás illas.
As Illas Cíes albergan unha das maiores colonias de gaivota patiamarela (Larus michahellis) do mundo, con máis de 22.000 parellas reprodutoras.
Só poden visitar as illas unhas 1.800 persoas ao día. Esta limitación, imposta para protexer o ecosistema, converte as Cíes nun dos destinos máis exclusivos de Europa.
As illas contan con certificación Starlight da UNESCO, que recoñece a calidade excepcional dos seus ceos nocturnos para a observación astronómica.
A lagoa que conecta as illas de Monteagudo e Do Faro (tras a Praia de Rodas) é un lago de auga salgada único, formado pola acumulación de area que creou un istmo natural.
As illas albergan máis de 400 especies de flora, incluíndo camariñas, toxo e breixos atlánticos. Nos seus fondos mariños viven máis de 200 especies de algas e unha rica fauna submariña.
Mitos e tradicións
A tradición popular conta que as Cíes foron creadas polos deuses como o seu lugar de descanso terreal. Os pescadores galegos dicían que nas noites de néboa podíanse escoitar cánticos divinos provenientes das illas.
Segundo a lenda, o corsario Francis Drake agochou parte dun botín nalgunha cova das illas tras un dos seus ataques a Vigo en 1585. Moitos buscárono, pero ninguén o atopou.
Na illa de Monteagudo existe unha formación rochosa coñecida como a Pedra da Campá (Pedra da Campá). Dise que cando o vento sopra con forza, a rocha emite un son semellante ao dunha campá, que os antigos mariñeiros interpretaban como unha advertencia.
